Ronny kaj liaj amikoj devas planti cepon. Ili loĝas kvarope en provizora ŝedo apud la kampo. Ĉiuj devenas el Timoro kaj kultivas ĉi tiun teron jam de unu jaro. Neatendite, al la farmo venas la pluvo, kaj eĉ pli neatendite — alvenas ankaŭ juna pollandano. Krome, estas dimanĉo, la tago Dia, do la cepo atendos. Ni iru al Nemberala!

Sed ne por surfi. Ulo ne povas sportumi pro la vundita ŝultro, kaj Ronny panike timas la akvon. Li preskaŭ dronis antaŭ du semajnoj (Dio benu la blankulajn surfistojn, kiuj savis lin lastmomente). Ĉiuokaze, Nemberala mojosas plej pro la amikoj.

Ĉiuj iam vivis kaj studis en Kupang. Inter ili: aktivulino laborinta en loka NRO pri klimatpolitiko, kreinto de movado kontraŭ rubpoluado, stipendistino de aŭstralia interŝanĝo, lerta gitaristo. Nun, malgraŭ bonaj diplomoj, multaj kapabloj kaj talentoj, ili troviĝas kune en ĉi tiu "fino de la mondo" pro manko de aliaj laborŝancoj. Ili babilas, muzikumas kaj revas. Ĉu iam ili povos viziti la landon, kies flago estas kiel renversita flago de Indonezio, kaj sperti la la malsamecon, kiun Ulo spertas sidante kun ili? Semoga! — ni ĉiuj konsente esperas.

Mi eniris strangan ĉirkaŭaĵon 👀
Ĉu tribanoj dancas paceme aŭ bataleme?