Threeways, Mount Isa, Cloncurry, Hughenden, Georgetown. Pli ol du mil kilometrojn. Ĉiutage mi dormas en alia arbustaro, kutime en vilaĝ(eg)o perdita sur la mapo de la aŭstralia vakerlando. Se nenio vere haltas min, mi pluiras. Nur ke jam la duan tagon post malvarma nokto en la tendo, mi decidas ne plu frosti kaj turnas orienten, direkte al la Pacifiko.

Nu, miaj ŝoforoj turnas. Zeon kaj Zea, ĉina-malajzia paro, veturigas min pli ol mil kilometrojn dum du tagoj. Ili loĝas en Aŭstralio jam de du jaroj, sed ankoraŭ ne bone regas la anglan kaj ofte uzas tradukilon. Malgraŭ tio, la longa vojo proksimigas kaj ni babilas — multe kaj honeste. Kvankam ilia kulturo estas plena de tabuoj, ili grade malfermiĝas pri la plej diversaj kaj ofte tre personaj temoj.
La duan tagon ni rajdas sur la rekta vojo trans la dezerto, kaj subite Zea regalas min per kanabkuketo. Zeon ŝoforas, do li restas sobra kaj parolema. Zea tamen silentiĝas, kaj nur foje sciigas ke ĉio enordas kaj la vojo estas bela. Eĉ Mount Isa ŝajnas alloga. La urbeto konata kiel 'oazo meze de stepo' ekzistas ĉefe pro la minejo — unu el la plej grandaj en la mondo — kaj krom la ĉiujara rodeo-evento ĝi ne havas multe por oferti. Ne gravas- tiam la plej granda atrakcio estas McDonald's, kiu ŝajnas al ni la plej elstara restoracio sur la tero.

Daŭre nenio haltas min. Malantaŭ la fenestroj de la aŭtoj ŝanĝiĝas la pejzaĝo: tropika savano, stepo, dezerto, kaj poste ree stepo kaj savano. La celo de veturo ne estas specifa loko, do mi elektas la direkton laŭ sugestoj kaj informoj pri ebleco trovi taŭgan okupon. La sorto tamen anstataŭe ĵetas al mi petveturan bonŝancon kaj multajn amuzajn renkontojn. Kaj unu el ili estos simple statistike neebla...